"Ik kan soms ontzettend huilen over dat ik nu doof ben."
"Het maakt me boos dat ik keer op keer moet uitleggen dat ik slechthorend ben!"
Het zoeken van een weg in het omgaan met het gehoorverlies is iets heel persoonlijks wat iedereen op zijn eigen manier doet. Toch blijken veel mensen vijf stappen te doorlopen: de medische wereld, technische hulpmiddelen, het gebruik van andere zintuigen (visuele communicatie), gedragsveranderingen en gevoelens. In het vorige artikel is stap vier 'gedragsveranderingen' behandeld. In dit artikel wordt stilgestaan bij de vijfde stap: gevoelens.
Waarom belangrijk?
Waren de eerste drie stappen heldere acties (naar de arts gaan, hulpmiddelen zoeken,
spraakafzien), deze laatste stap neem je zelden bewust. Je gevoel is er gewoon,
vaak al vanaf de dag of het moment dat je je realiseerde dat je je gehoor verloren
bent. Waarom is het dan toch belangrijk om hier bewust bij stil te staan?
Het 'horen' van de diagnose heeft voor de meeste mensen een grote impact. Niet of
minder horen is een groot verlies. Het is niet alleen het verlies van gehoor,
maar ook het verlies van gemakkelijk kunnen praten met anderen, werk, muziek
etcetera. Verlies gaat gepaard met rouw, verwerken, het een plek geven. Ik
omschrijf het zelf liever als zoeken naar een weg om met het gehoorverlies
om te gaan. Het doorlopen van alle voorgaande stappen is een onderdeel van dit
proces. Je zult eerst voor jezelf moeten erkennen dat je doof of slechthorend
bent voor je bijvoorbeeld hulpmiddelen (stap 2) gaat uitproberen of zichtbaar
voor anderen gebruik maakt van een schrijftolk (stap 3 visuele communicatie).
Het zijn allemaal emotionele stappen. Als je alle stappen doorlopen hebt, dan
komt het moment dat je je gaat beseffen dat je het hiermee zult moeten doen,
het gehoor wordt niet beter. Dit moment kan ook pas zijn na het verkrijgen
van een CI.
Op allerlei momenten in dit proces kun je vastlopen. Soms is een stap te groot
en zitten gevoelens in de weg om de stap te nemen. Dit kunnen heel verschillende
gevoelens zijn, zoals verdriet, agressie, onzekerheid, pijn, machteloosheid,
angst en boosheid. Als je merkt dat je dagelijks leven beheerst wordt door deze
gevoelens dan is het extra zinvol om hier bewust bij stil te staan. Bewustwording,
ervaren en leren omgaan met gevoelens maakt het makkelijker om alle stappen te
nemen in het rouwen en omgaan met gehoorverlies.
Wat moet je weten?
Het is heel normaal dat het verliezen van je gehoor heel veel verschillende
gevoelens kan oproepen. Overigens niet alleen bij jezelf, maar ook bij je
omgeving. In tegenstelling tot bij het verlies van een dierbare zijn voor
het verlies van gehoor geen rituelen in onze maatschappij, die je bewust
doen stilstaan bij het verlies en je omgeving richtlijnen geven hoe ze
hiermee kunnen omgaan. Toch lijkt het rouwproces wel op het proces na het
verlies van een dierbare. De volgende vier fases zijn te onderscheiden in
dit rouwproces:
Hoe kom je dit te weten?
Nadenken over de volgende vragen kan helpen om meer inzicht te krijgen in
je eigen gevoelens en rouwproces:
Wanneer?
Het verliezen van je gehoor brengt vanaf de eerste dag allerlei gevoelens met
zich mee. Gevoelens die er mogen zijn. Bewust stilstaan bij deze gevoelens kan
zinvol zijn in elke fase van het zoeken van een weg in het omgaan met het
gehoorverlies. In praktijk kom je er echter vaak niet aan toe tijdens de
eerste stappen. Dan is het zinvol om aan het eind na te gaan of het gehoorverlies
een plek heeft gekregen. Dit is het geval als gevoelens die met het verlies
samenhangen niet (meer) een groot deel van je dagelijks leven beheersen.
Bron: Plotsdoof, blad van de stichting Plotsdoven, september 2008